DEEEER Simulator: Modern World

ანალიზის ავტორი: AppCompare

ჩემთვის DEEEER Simulator: Modern World ყველაზე კარგად მუშაობს როგორც მობილური თამაში, რომელსაც რამდენიმე წუთით ჩართავ და წინასწარ ვერ დაგეგმავ, რა მოხდება. ირემი ქალაქში ჩვეულებრივ პერსონაჟად არ იქცევა: მისი არსებობა თითქოს თავად არის ხუმრობა, რომელსაც გარემოც სერიოზული სახით იღებს. ჩემი მთავარი შეფასებაც აქედან მოდის — თამაში არ ცდილობს წესრიგის შექმნას, არამედ ქაოსს გასართობად აქცევს. თუ ამ იდეას აჰყვები, მისი უცნაურობა მომხიბვლელია; თუ მკაფიო მიზნებსა და ზუსტ მართვას ელოდები, შეიძლება მალე დაგღალოს.

რატომ მუშაობს ირემის აბსურდული ქალაქი

პირველივე წუთებიდან DEEEER Simulator: Modern World ჩემთვის ჩვეულებრივ ცხოველურ თამაშს არ ჰგავდა. აქ ირემი უბრალოდ პერსონაჟი კი არა, მთელი აბსურდული სამყაროს მთავარი წესია: ის მოძრაობს ქალაქში, ეჯახება უცნაურ სიტუაციებს და გარემოს ისე ეკიდება, თითქოს ყველაზე არანორმალური რამ სრულიად ყოველდღიური იყოს. სწორედ ეს კონტრასტი ქმნის თამაშის მთავარ ხიბლს. ერთი მხრივ, ყველაფერი ფერადი და სასაცილოა, მეორე მხრივ კი მოქმედება საკმარისად ქაოსურია, რომ რამდენიმე წუთში უკვე აღარ იცოდე, შემდეგი სცენა რას შემოგთავაზებს.

ეს არის მძაფრსიუჟეტიანი თამაში, რომელიც განსაკუთრებით კარგად მუშაობს მაშინ, როცა სერიოზულ თავგადასავალს კი არა, სწრაფ, უცნაურ და მოულოდნელ გასართობს ეძებ. Pujia8 LTD-ის პროექტი უფასოდ არის ხელმისაწვდომი და მისი ასაკობრივი შეფასება 12+ არის. თამაშს მომხმარებლებისგან 4,2 საშუალო შეფასება აქვს, ხოლო Android-ზე ის 50 მილიონზე მეტჯერ არის დაყენებული, რაც კარგად აჩვენებს, რომ მისი უცნაური იუმორი ბევრ ადამიანს მოეწონა.

პირველი შთაბეჭდილება: ირემი, რომელიც წესებს არ ცნობს

ჩემი პირველი შთაბეჭდილება იყო, რომ თამაში საკუთარ სისულელეს ძალიან თავდაჯერებულად იყენებს. აქ არ ცდილობს რეალისტური ბუნების სიმულაციას, არც მშვიდი ტყის ატმოსფეროს ქმნის. სამყარო უფრო ჰგავს ცოცხალ მულტფილმს, სადაც ცხოველები, ადამიანები, ქუჩები და საგნები ერთმანეთთან განზრახ შეუსაბამო ფორმით არსებობს. ეს ვიზუალური მიდგომა თავიდან შეიძლება უბრალოდ ხუმრობად მოგეჩვენოს, მაგრამ ცოტა ხანში ხვდები, რომ სწორედ ის აერთიანებს თამაშის ყველა ნაწილს.

მართვისას ყველაზე სწრაფად იგრძნობა, რომ თამაშის მიზანი სრულყოფილი კონტროლი არ არის. მოძრაობა ხშირად შეგნებულად არაპროგნოზირებად შთაბეჭდილებას ტოვებს, ხოლო გარემოსთან შეჯახება და უცნაური რეაქციები თავად გასართობის ნაწილია. თუ სხვა მოქმედებით თამაშებში შეცდომა გაღიზიანებს, აქ შეცდომა ხშირად ახალი სასაცილო მომენტის დასაწყისი ხდება. ამიტომ პირველივე რჩევა ასეთია: ნუ ეცდები ყველაფრის იდეალურად შესრულებას. ქაოსის მიღება აქ უკეთესი სტრატეგიაა, ვიდრე მისი დამარცხების მცდელობა.

თამაშის დაწყება კარგია მოკლე შესვენებისთვის. მაგალითად, თუ სამსახურის ან სწავლის შემდეგ ათი წუთი გაქვს და გინდა თავი სწრაფად გადაიტანო სხვა რამეზე, ამ სამყაროში შესვლა მარტივია: არ გჭირდება ხანგრძლივი მომზადება, რთული ისტორიის დამახსოვრება ან დიდი მიზნის დაგეგმვა. უბრალოდ იწყებ მოძრაობას და ელოდები, რომ გარემო თვითონ მოგიტანს ახალ აბსურდულ სიტუაციას.

ამავე დროს, ეს არ არის ის თამაში, რომელსაც ყველა მოთამაშე დიდხანს გაუძლებს. თუ შენთვის მნიშვნელოვანია მკაფიო სიუჟეტი, ზუსტი კონტროლი და პროგრესის მუდმივი შეგრძნება, პირველი გაოცების შემდეგ შეიძლება ინტერესმა იკლო. მისი ძალა მოულოდნელობაშია, ამიტომ ერთ სესიაში ძალიან ხანგრძლივად თამაში ზოგჯერ ამ ეფექტს ასუსტებს.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

Flightradar24: როგორ აქცევს ფრენების ყურება ცნობისმოყვარეებს საზოგადოებად

როცა რიტმი წყდება, რამდენად საიმედოა Tiles Hop

Spotify მუსიკას არჩევს ჩვენთან ერთად და ჩვენს ნაცვლად

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

---

როგორ მუშაობს ვიზუალური ენა

არტდიზაინი შეგნებულად მარტივი, მკვეთრი და გადაჭარბებულია. ფერები და ფორმები ისეა შერჩეული, რომ ეკრანზე მომხდარი სწრაფად აღიქმებოდეს, მაგრამ ამ სიმარტივის უკან საკმაოდ მკაფიო მიმართულება იგრძნობა. ირემი, ქალაქის სივრცე და სხვა ობიექტები თითქოს ერთსა და იმავე კომედიურ წესს ემორჩილება: ყველაფერი შეიძლება იყოს უცნაური, მაგრამ არაფერი უნდა გამოიყურებოდეს მოსაწყენად.

ამ სტილს პრაქტიკული უპირატესობაც აქვს. ეკრანზე ბევრი რამ შეიძლება ერთდროულად ხდებოდეს, თუმცა პერსონაჟის ამოცნობა და მოქმედების ძირითადი მიმართულება მაინც ადვილია. ეს განსაკუთრებით სასარგებლოა მობილურ ეკრანზე, სადაც ზედმეტად დეტალური გარემო ხშირად დაბნეულობას იწვევს. აქ ვიზუალური გადაჭარბება ყურადღებას იპყრობს, მაგრამ თამაშის იდენტობასაც ინარჩუნებს.

ჩემთვის საინტერესოა ის, რომ გარემო მხოლოდ დეკორაცია არ არის. ქალაქის სივრცე ქმნის განცდას, თითქოს მოთამაშეს მუდმივად შეუძლია წესრიგის დარღვევა. ქუჩა არ არის უბრალოდ გზა ერთი წერტილიდან მეორემდე; ის სცენაა, სადაც ირემის მოძრაობა და გარემოს რეაქცია ერთმანეთს ხვდება. სწორედ ამიტომ ერთი და იგივე ადგილის გავლა ყოველთვის ერთნაირად არ იგრძნობა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მოქმედებას შეგნებულად აჩქარებ.

თუმცა ვიზუალური იუმორი ყველასთვის ერთნაირად არ იმუშავებს. თუ არ მოგწონს განზრახ დაბნეული, მულტფილმის მსგავსი დიზაინი, ეს სტილი შეიძლება ზედმეტად ხმაურიანი ან ბავშვური მოგეჩვენოს. ასაკობრივი შეფასება 12+ არის, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ თამაში აუცილებლად პატარა ბავშვებისთვისაა შექმნილი; მისი ხუმრობა უფრო უცნაურობაზე, პაროდიასა და მოულოდნელობაზეა აგებული.

სამყარო როგორც ხუმრობის თანამონაწილე

ჩვეულებრივ მოქმედებით თამაშში სამყარო მოთამაშეს ეხმარება: გზას გაჩვენებს, საფრთხეს გაძლევს ან მიზნისკენ მიგიყვანს. აქ კი სამყარო ხშირად თვითონ ხდება ხუმრობის ნაწილი. გარემოს ელემენტები ისეა წარმოდგენილი, თითქოს მათთვის ირემის უცნაური ქცევა სრულიად ბუნებრივია. ეს ქმნის კარგ კომიკურ ეფექტს, რადგან მოთამაშე ხედავს არა მხოლოდ პერსონაჟის აბსურდულობას, არამედ მთლიანად სამყაროს გულგრილ დამოკიდებულებას მის მიმართ.

ამ მიდგომის გამო თამაშის შესწავლა უფრო საინტერესოა, ვიდრე მხოლოდ პირდაპირი დავალებების შესრულება. მე ხშირად ვცდილობდი გამეგო, რა მოხდებოდა, თუ ჩვეულებრივი მიმართულების ნაცვლად გვერდით გავუხვევდი ან მოქმედებას განზრახ არასწორად დავიწყებდი. ასეთი ცნობისმოყვარეობა აქ რეალური თამაშის ნაწილია და არა დროის დაკარგვა. თუ გარემოს ყველა კუთხეს მხოლოდ ფუნქციურ დაბრკოლებად აღიქვამ, გამოცდილების ნახევარს გამოტოვებ.

კიდევ ერთი სასარგებლო ჩვევა არის კამერისა და მოძრაობის ტემპის კონტროლი. სწრაფად სირბილისას ქაოსი უფრო სასაცილოა, მაგრამ ზოგჯერ ნელა გადაადგილება უკეთ გაჩვენებს, როგორ არის მოწყობილი სცენა და სად შეიძლება საინტერესო რეაქცია მოხდეს. მე ამას განსაკუთრებით მაშინ ვიყენებდი, როცა ერთსა და იმავე მონაკვეთში ზედიზედ რამდენიმე მოულოდნელი მოვლენა ხდებოდა და მინდოდა გამერკვია, რა იწვევდა მათ.

აქედან გამომდინარეობს ერთი პრაქტიკული განსხვავება: თამაში უმჯობესია აღიქვა როგორც გარემოსთან ექსპერიმენტი და არა როგორც მარშრუტი, რომელიც უმოკლეს დროში უნდა გაიარო. თუ უცნაური მოვლენა შეგხვდა, წამით შეჩერდი და დააკვირდი, რა უძღოდა მას წინ. ასე თავადაც უკეთ ხვდები, რომელი მოქმედება ქმნის კომიკურ შედეგს და რომელი უბრალოდ შემთხვევით არეულობას ემატება. ეს დაკვირვება თამაშს უფრო საინტერესო ხდის ისე, რომ მისგან რთული სისტემის სწავლას არ მოითხოვს.

ხმა, რიტმი და მობილური თამაშის ტემპი

თამაშის განწყობას მხოლოდ ფერები არ ქმნის. ხმა და მოქმედების რიტმი ერთად მუშაობს, რათა სამყარო მუდმივად მსუბუქად არასტაბილური ჩანდეს. აქ მუსიკა და ეფექტები არ ცდილობს მძიმე დრამატულობის შექმნას; მათი ამოცანა უფრო ისაა, რომ უცნაური მოქმედება კიდევ უფრო სასაცილო და ენერგიული გახადოს. როცა ეკრანზე მოულოდნელი შეჯახება ან სწრაფი ცვლილება ხდება, აუდიო მას უბრალო მოძრაობად არ ტოვებს.

რიტმი განსაკუთრებით კარგად მუშაობს მოკლე სესიებში. თამაში სწრაფად გაძლევს რაღაცას სანახავს ან გასაკეთებელს, ამიტომ ხანგრძლივი მომზადების ფაზა არ გაწუხებს. ერთი სცენა შეიძლება მშვიდად დაიწყოს, შემდეგ კი რამდენიმე წამში სრულიად სხვა ტემპში გადავიდეს. ეს მონაცვლეობა ქმნის იმ განცდას, რომ თამაში მუდმივად გიბიძგებს კიდევ ერთხელ სცადო, ოღონდ ამჯერად სხვა მიმართულებით.

ჩემი აზრით, სწორედ აქ ეხმარება ხმოვანი გაფორმება თამაშს ერთფეროვნების თავიდან აცილებაში. როცა ვიზუალური ხუმრობა უკვე ნაცნობი ხდება, აუდიო კვლავ აძლიერებს რეაქციას და მომენტს დამატებით ხასიათს აძლევს. თუმცა თუ დიდხანს თამაშობ შესვენების გარეშე, ეს მუდმივი ენერგია შეიძლება დამღლელი გახდეს. ამიტომ მე მას უფრო მოკლე, აქტიურ სესიებად ვამჯობინებ, ვიდრე ერთ დიდ მარათონად.

ყოველდღიურ სიტუაციაში ეს ასე გამოიყურება: მაგალითად, ტრანსპორტის ლოდინისას ან მეგობრის მოსვლამდე რამდენიმე წუთით ადრე შეგიძლია ითამაშო ისე, რომ თამაშმა მთელი საღამო არ “მოგთხოვოს”. მოქმედების სწრაფი დაწყება და აბსურდული მოვლენები ასეთ მომენტში კარგ გასართობს ქმნის. მაგრამ თუ მშვიდი, ფონურად სათამაშო გამოცდილება გინდა, ეს არჩევანი ნაკლებად გამოგადგება, რადგან მისი ხასიათი ყურადღებას მუდმივად ითხოვს.

მექანიკები, რომლებიც ქაოსს აზრს აძლევს

მიუხედავად იმისა, რომ თამაში პირველ რიგში ხუმრობაზეა აგებული, ის მხოლოდ შემთხვევითი სცენების კრებული არ არის. მოძრაობა, გარემოსთან ურთიერთობა და მოქმედების არჩევანი ერთმანეთზეა დამოკიდებული. მოთამაშე მუდმივად წყვეტს, პირდაპირ წავიდეს, შეისწავლოს სივრცე, გამოიწვიოს ახალი არეულობა თუ უბრალოდ დააკვირდეს, როგორ ვითარდება სიტუაცია.

მობილურზე ასეთი მიდგომა ორმაგ შედეგს იძლევა. ერთი მხრივ, მარტივი შესვლა და სწრაფი მოქმედება კომფორტულია. მეორე მხრივ, როცა ბევრი რამ ერთდროულად ხდება, კონტროლი ყოველთვის ისეთი ზუსტი არ ჩანს, როგორიც უფრო სერიოზულ მოქმედებით თამაშში იქნებოდა. ეს არ არის მხოლოდ ტექნიკური ნაკლი; თამაშის კომედიური ქაოსი ზოგჯერ ამ ნაკლს თავის სასარგებლოდ იყენებს. მიუხედავად ამისა, მოთამაშეს უნდა ჰქონდეს მზადყოფნა, რომ ზოგიერთი წარუმატებელი მოძრაობა საკუთარი შეცდომის, კამერის ან გარემოს ერთობლივი შედეგი იქნება.

ჩემი პრაქტიკული რჩევაა, რომ პირველივე ცდაზე ნუ ეცდები ყველა შესაძლო მოქმედების დამახსოვრებას. ჯერ შეისწავლე, როგორ რეაგირებს ირემი გარემოზე, შემდეგ კი დაიწყე რისკიანი ექსპერიმენტები. ეს მიდგომა უკეთ მუშაობს, ვიდრე მიზნისკენ უსწრაფესად გაქცევა, რადგან თამაშის საინტერესო ნაწილი ხშირად სწორედ გზაზე მომხდარი შემთხვევაა.

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი თავისებურება არის ის, რომ პროგრესის განცდა აქ ყოველთვის ტრადიციული ფორმით არ მოდის. ზოგ თამაშში ახალი ძალა ან აღჭურვილობა გეუბნება, რომ წინ მიდიხარ. აქ კი წინსვლა ხშირად იმაში გამოიხატება, რომ უკეთ ხვდები სამყაროს ლოგიკას და უკვე იცი, როგორ შექმნა სასურველი ქაოსი. ეს მოთამაშისგან დაკვირვებას მოითხოვს და არა მხოლოდ სწრაფ რეაქციას.

თუ შენთვის თამაშის მთავარი ღირებულება კონკურენტული შედეგი, ზუსტი ქულა ან მკაცრი ტაქტიკური სისტემა არის, ეს გამოცდილება შეიძლება ზედაპირული მოგეჩვენოს. ამის ნაცვლად, უფრო შესაფერისი იქნება ისეთი მოქმედებითი თამაში, რომელიც მკაფიო მისიებსა და პროგრესის სტაბილურ სტრუქტურას გთავაზობს. ეს პროექტი უკეთესია მათთვის, ვისაც ურჩევნია გარემოსთან თამაში და მოულოდნელი შედეგების მიღება.

ჩვეულებრივ მობილურ მოქმედებით თამაშებთან შედარებისას, მთავარი განსხვავება სწორედ მიზნის განცდაშია. ბევრი თამაში გიბიძგებს მისიის დასრულებისკენ, მოწინააღმდეგის დამარცხებისკენ ან უფრო მაღალ შედეგზე გასვლისკენ. აქ კი ყველაზე დასამახსოვრებელი ხშირად ის უცნაური სცენაა, რომელიც შენმა მოძრაობამ და ქალაქის რეაქციამ ერთად წარმოშვა. ამიტომ თუ კონკრეტული ამოცანების შესრულება გაძლევს მოტივაციას, უფრო სტრუქტურირებული ალტერნატივა უკეთესი არჩევანი იქნება; თუ თავისუფალი ცნობისმოყვარეობა გართობს, ეს ირემის თავგადასავალი უფრო თავისებურ გამოცდილებას გთავაზობს.

როგორ მოერგება შენს ყოველდღიურობას

რეალისტური სცენარი ასეთია: ლექციებს შორის შესვენებაზე ან სახლში სადილის მომზადებისას გაქვს რამდენიმე თავისუფალი წუთი. ამ თამაშში შესვლა შეიძლება კარგი არჩევანი იყოს, თუ მზად ხარ ეკრანს ყურადღება დაუთმო და უბრალოდ ნახო, რა მოხდება. სესიის დასაწყისში მცირე მიზანი დაისახე — მაგალითად, ახალი მიმართულებით წასვლა ან გარემოს ერთ მონაკვეთში რეაქციებზე დაკვირვება — და ნუ ეცდები ყველაფრის ერთ ჯერზე ნახვას. ასე მოკლე თამაშსაც ექნება საკუთარი პატარა აზრი, თუმცა მკაცრი დავალების შესრულების შეგრძნება საჭირო არ არის.

მეორე მხრივ, თუ თამაშს ტელეფონში ისეთ ფონურ გასართობად ეძებ, რომელსაც შეტყობინებებს შორის ნახევრად ყურადღებით მიუბრუნდები, აქ შეიძლება გაგიჭირდეს. სწრაფი და უცნაური მოვლენები ყურადღების შენარჩუნებას ითხოვს; თუ ეკრანს ხშირად მოსწყდები, მომენტის კომედიური ეფექტიც დაიკარგება. ამ განსხვავების გათვალისწინება დაგეხმარება სწორად შეაფასო, არის თუ არა ეს თამაში შენთვის ყოველდღიური მოკლე შესვენების კარგი თანამგზავრი.

მეგობართან თამაშის შესახებ საუბრისას კი განსაკუთრებით სასარგებლოა კონკრეტული მომენტის მოყოლა და არა თამაშის ზოგადი აღწერა. მისი იუმორი ხშირად იმაზეა დამოკიდებული, რა უცნაური შემთხვევა შეგხვდა პირადად. თუ ასეთ პატარა ამბებს უზიარებ სხვას, გამოცდილება შეიძლება უფრო სახალისო გახდეს, ვიდრე უბრალოდ იმის თქმა, რომ თამაში „ქაოსურია“. ეს არ ცვლის თამაშის სისტემას, მაგრამ კარგად აჩვენებს, რატომ შეიძლება ერთსა და იმავე სამყაროში დაბრუნება ხანდახან კვლავ ღირდეს.

ფასი, ვერსია და პრაქტიკული გამოყენება

თამაში უფასოა, თუმცა აპში თითოეული ნივთის შეძენა 14,00 ₾ ღირს. ეს დეტალი მნიშვნელოვანია მათთვის, ვინც უფასო თამაშს მხოლოდ მაშინ ირჩევს, როცა დამატებითი ხარჯის თავიდან აცილება სურს. ჩემი გამოცდილებით, გადაწყვეტილების მიღებამდე ღირს დაფიქრება, რეალურად გჭირდება თუ არა კონკრეტული ნივთი, რადგან ამ ტიპის თამაშში სიამოვნების დიდი ნაწილი თავად ექსპერიმენტიდან მოდის და არა აუცილებელი შესყიდვიდან.

მიმდინარე ვერსია 1.5.7 არის და გასაშვებად საჭიროა Android 7.0 ან უფრო ახალი სისტემა. ეს ნიშნავს, რომ თამაში ბევრ შედარებით ძველ მოწყობილობაზეც შეიძლება იყოს ხელმისაწვდომი, თუმცა რეალური კომფორტი მაინც ეკრანის ზომაზე, მართვის მგრძნობელობასა და მოწყობილობის საერთო მუშაობაზე იქნება დამოკიდებული. თუ პატარა ეკრანზე თამაშობ, სწრაფი სცენების დროს ვიზუალური ქაოსი უფრო მკვეთრად იგრძნობა.

თუ დამატებითი ნივთის შეძენაზე ფიქრობ, მე ჯერ უფასო თამაშით შევაფასებდი, რამდენად გიზიდავს თავად ქაოსური ექსპერიმენტი. ფასიანი შეთავაზება არ უნდა ჩათვალო სავალდებულო ნაწილად მხოლოდ იმიტომ, რომ თამაშის დასაწყისში მოგეწონა მისი სტილი: ჯერ დარწმუნდი, რომ დაბრუნება გინდა და კონკრეტული ნივთი შენს სიამოვნებას რეალურად გაზრდის. ასე უფრო მარტივად გაარჩევ, იხდი იმიტომ, რომ რაღაც გჭირდება, თუ უბრალოდ მომენტის ემოციას მიჰყვები.

მიმდინარე ვერსიისა და სისტემური მოთხოვნის ცოდნა სასარგებლოა, მაგრამ თავსებადობის გარდა მართვის მოხერხებულობაც გაითვალისწინე. მცირე ეკრანზე ცერა თითი შეიძლება უფრო მეტ სივრცეს ფარავდეს, ხოლო სწრაფ სცენებში კამერისა და მოძრაობის ერთდროული კონტროლი მეტად შესამჩნევი გახდეს. თუ პირველივე ცდაზე ყველაფერი მოუხერხებლად გეჩვენა, ცოტა ხნით удаанად გადაადგილდები და გარემოს ცალკე აკვირდები; თუ այդ փորձից հետո მართვა მაინც გაღიზიანებს, ეს შეიძლება იმის ნიშანი იყოს, რომ შენთვის უფრო ზუსტი მოქმედებითი თამაში გამოდგება.

ვის მოეწონება და ვის ჯობს სხვა რამ აირჩიოს

მე მას ვურჩევდი მოთამაშეს, რომელსაც მოსწონს პაროდიული სამყაროები, არაპროგნოზირებადი მოქმედება და ისეთი თამაშები, სადაც “სწორი” რეაქცია ყოველთვის მთავარი არ არის. ასევე კარგი არჩევანია მათთვის, ვისაც სურს მეგობრებთან უცნაური მომენტების გაზიარება ან უბრალოდ ხანმოკლე გასართობი, რომელიც ჩვეულებრივ მობილურ თამაშს არ ჰგავს.

განსაკუთრებით მოეწონება ადამიანს, რომელსაც შეუძლია თამაშის წესები ცოტა ხნით გვერდზე გადადოს. აქ არ უნდა ეძებო რეალისტური ფიზიკა, სერიოზული დრამა ან მუდმივად დაბალანსებული სირთულე. სანაცვლოდ მიიღებ სამყაროს, რომელიც საკუთარ ხუმრობას ბოლომდე მიჰყვება და მოთამაშეს საშუალებას აძლევს, გარემოსთან ექსპერიმენტით გაერთოს.

არ ვურჩევდი მათ, ვინც სწრაფად იღლება ვიზუალური ქაოსით, ვერ იტანს არაზუსტ კონტროლს ან ელოდება მკაფიოდ დალაგებულ სიუჟეტურ კამპანიას. ასევე შეიძლება არ გამოგადგეს, თუ თამაშს მხოლოდ მშვიდი ფონური გასართობისთვის ეძებ. ეს გამოცდილება ყურადღებას ითხოვს და მისი ტემპი ზოგჯერ განზრახ გადაჭარბებულია.

თუ არჩევანს ამ თამაშსა და უფრო ტრადიციულ მობილურ მოქმედებით თავგადასავალს შორის აკეთებ, დაფიქრდი, რა გინდა სესიის ბოლოს მიიღო. აქ შეიძლება გქონდეს სასაცილო, მოულოდნელი მოგონება, მაგრამ არა აუცილებლად მკაფიოდ დასრულებული მისიის ან უკეთესი შედეგის კმაყოფილება. მოთამაშეს, რომელიც ეტაპობრივ მიზნებსა და პროგნოზირებად კონტროლს აფასებს, მეორე ტიპის თამაში უფრო შეეფერება. მე ამ პროექტს ავირჩევდი მაშინ, როცა სწორედ უჩვეულო სიტუაციები მინდა და არა მოწესრიგებული პროგრესი.

თამაშის პოპულარობაც მისი წვდომის ერთ-ერთი მინიშნებაა: მას 59 ათასზე მეტი შეფასება აქვს და 35 მიმოხილვა. ეს რიცხვები ხარისხის გარანტია არ არის, მაგრამ მიუთითებს, რომ ეს სრულიად უცნობი, ვიწრო აუდიტორიის ექსპერიმენტი არ არის. მაინც, მოთამაშეთა დიდი რაოდენობა არ ცვლის მთავარ კითხვას — მოგწონს თუ არა განზრახ არეული იუმორი და კონტროლის ისეთი შეგრძნება, რომელიც ყოველთვის ზუსტ შედეგს არ იძლევა.

ჩემი საბოლოო შეფასება ასეთია: DEEEER Simulator: Modern World ყველაზე საინტერესოა მაშინ, როცა მას არ ამოწმებ ჩვეულებრივი მოქმედებითი თამაშის საზომით. მისი მთავარი მექანიკა არის გარემოსთან მოულოდნელი ურთიერთობა, ხოლო არტდიზაინი, ხმა და რიტმი ამ იდეას ერთიან განწყობად აყალიბებს. ზოგჯერ კონტროლი და ქაოსური ტემპი შეიძლება გამაღიზიანებელი გახდეს, მაგრამ ეს ნაკლი იმავე უცნაურ ხასიათთან არის დაკავშირებული, რომელიც თამაშს დასამახსოვრებელს ხდის.

თუ გინდა მოკლე, უფასო და განსხვავებული მობილური თავგადასავალი, რომელშიც ირემი ქალაქის წესრიგს საერთოდ არ ემორჩილება, ეს კარგი საცდელი არჩევანია. უბრალოდ შედი მასში სწორი მოლოდინით: აქ მთავარი არა იდეალური შესრულება, არამედ ის მომენტია, როცა ჩვეულებრივი მოძრაობა სრულიად აბსურდულ სცენად გადაიქცევა. ჩემი აზრით, ეს არის თამაში მათთვის, ვისაც სურს სიცილი, ექსპერიმენტი და კონტროლირებადი არეულობა — მაგრამ არა მკაცრად დალაგებული სათამაშო სისტემა.